(Eerlijk) betaalde boter bij de vis.

Maart 2018

Een paar weken terug werd ik tijdens het werk gebeld door een kraamorganisatie waar ik niet bekend mee was met de vraag of ik ad-hoc wat voor ze kon betekenen. Ik reageerde verbaasd want ik sta helemaal niet in hun bestand en vroeg dan ook hoe ze aan mijn telefoonnummer kwamen. Het bleek dat ze via de Kamer van Koophandel op zoek zijn gegaan naar ondernemers die als kraamzorgverleners staan ingeschreven want het was druk en er moest wel zorg worden geleverd.

Helaas heb ik hun niet uit de brand kunnen helpen maar dagen later bedacht ik ze maar eens te bellen om te zien of wij in de toekomst wat voor elkaar kunnen betekenen in nood. Mijn visie blijft dat we met elkaar moeten proberen de zorgvragen in de regio zo goed mogelijk op te lossen want kraamvrouwen die door gebrek aan beschikbare zorgverleners geen zorg krijgen is best triest. Tevens is het een mooie manier om een gaatje in de agenda op te vullen als onze eigen kraamgezinnen onze zorg en aandacht even niet nodig hebben, want een gesloten planning is niet aan de orde, tenzij de baby’s ineens bedenken om allen op de uitgerekende datum te komen.

De HR-manager van de betreffende organisatie die ik sprak gaf aan dat ze proberen het zoveel mogelijk zelf op te lossen maar soms maken ze wel gebruik van zzp-ers dus ik bood gelijk aan dat ze gerust mogen bellen in nood, waarna we zullen zien of er binnen het team waarin wij samenwerken capaciteit is. Daar was wel interesse in dus kwam de vraag welk uurtarief wij hanteren. Na het noemen van het bedrag schrok de dame best een beetje:  :”Nee hoor, zoveel betalen we hier niet voor een zzp-er”. Ze hadden een maximum bedrag wat ze per uur willen betalen vastgesteld.

Bij mij gingen de radertjes toch een beetje draaien: Heb ik ooit een schilder gehad tegen wie ik kon zeggen dat ik niet ga betalen voor wat hij per uur wil hebben voor zijn werk? Heb ik het al eens geprobeerd bij afrekenen bij de bakker door voor te stellen dat € 2,50 voor zijn brood eigenlijk wel meer dan voldoende is? Of ik probeer het eens bij de garage: “dat uurtarief is wat teveel hoor, doe er maar een tientje af per uur, lijkt mij zat”; ben bang dat ik de bolide zo weer kan meenemen.

Dus; helaas werkt het zo niet, ook niet voor lieve HR-dames. Ondernemers maken een berekening na serieuze calculatie en komen dan met een tarief waarin alle kosten verwerkt zitten en waar een (klein) deel overblijft om thuis de kachel te laten roken en de boterham te beleggen. Bij het noemen van een bedrag boven de 40 euro denken heel veel mensen dat we wel heel goed verdienen; “dat krijgen de collega’s in loondienst niet hoor”! Maar reken eens uit: pensioen, verzekeringen, kosten kwaliteitsverantwoording, acquisitiemateriaal, administratiekosten (boekhouder), benzine, afschrijving auto, scholing, lidmaatschappen diverse verenigingen en instanties om je werk te kunnen doen, kleding, etc. En behalve genoemde kostenposten investeren we in dit alles heel veel tijd buiten de declarabele uren om onze onderneming te laten draaien. Ik denk dat als je het goed doet dat we aan het eind van de streep niet veel meer overhouden dan de collega in loondienst.

De lieve HR-dame vertelde dat ze een aantal zzpers hadden die voor € 32,00 inzetbaar zijn. Oei! Doen deze dames het werk louter uit liefdewerk? Want met dit bedrag uitkomen kan niet en is ook niet aardig naar de rest van de beroepsgroep. Zijn dit dames die echt ondernemen? Of mist deze groep de mondigheid om te vragen wat ze werkelijk waard zijn? Tegen deze dames zou ik willen zeggen: maak eens een goede calculatie en zet eens een volwaardig tarief neer waarmee je serieus kunt meedoen in deze markt.

De HR-dame heb ik toch nog kunnen overtuigen: wij zijn een investering (aftrekbaar) waar ze toch nog iets aan overhouden om de overhead te dekken (misschien zelfs nog wat meer), houden hun klanten tevreden door ze zorg te kunnen leveren welke nodig is in plaats van negatieve reclame te creëren door minder zorg in te zetten, houdt het vaste personeel blij omdat ze minder hoeven te dubbelen, kunnen zorg aanbieden waar ze verder geen omkijken naar hebben (en niet tevreden: neem gerust afscheid zonder gedoe), verdere kosten dan het uurtarief hoeven er niet worden gemaakt, niemand op de bank die in rustige tijden toch betaald moet worden (collega: neem dit gerust over en mee als je nog voor een te laag tarief aan het werk gaat).

Win-win toch?

Manon Aué

Ondernemer in Geboortezorg (en bevlogen NBVK-lid)