Marina wordt boos...én wijzer

Mei 2018

Marina heeft er de ziekte in. En niet zo'n klein beetje ook. Ze is niet snel kwaad maar nu is ze woedend. Ze slaat de deur van het kantoor, met een enorme dreun dicht. Vloekend en tierend loopt ze naar haar auto. Wat een vreselijke nare vrouw. Wat een vuil en gemeen spel heeft deze vrouw met haar gespeeld. Wat voelt ze zich machteloos en verraden. Na deze 1,5 jaar waarin ze dag en nacht heeft moeten klaar staan, al die telefoontjes van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en zelfs vaak diep in de nacht. "Haaaaaaaai lieverd, met mij; zeg luister eens, ik zit zo omhoog kun je mij even uit de brand helpen., ik heb een ontzettend leuk gezinnetje voor je.  Echt iets voor jou.."  Marina dacht dat het zo hoorde en was zo blij dat ze eindelijk de opleiding tot kraamverzorgende kon volgen, op 36 jarige leeftijd, eindelijk haar meisjesdroom kon laten uitkomen. De stage in de vorm van een arbeidsovereenkomst bij het kraamzorgbedrijf leek een geschenk uit de hemel. 

Dus als de baas belde, dan ging ze weer. Het weekend voor school toch nog even drie wijkzorgen doen in de grote multi culturele wijk waar behalve veel gastvrijheid en levenslust ook veel problemen waren. Jonge meiden die kinderen kregen in barre omstandigheden. Soms leefden op het kale beton of in overvolle flats. Vaak was de 2,5 uur zorg die ze er mocht geven niet genoeg.  Of naar de dames in de kleine dorpen buiten de stad, die net in het weekend al hun bezoek lieten komen, zo makkelijk in de kraamtijd, de hele straat op de thee mét borrel. En Marina vanaf 14.30 tot 18.00 in de weer met hapjes en drankjes die gelukkig door een cateringsbedrijf werden gebracht maar die zij wel werd geacht te presenteren. En zij maar denken aan haar reflectie verslag dat nog niet af was, de opdracht over het zorgplan die ze nog moest maken en aan Gerard die het hele weekend met haar kinderen de sportclubjes afliep. 

"Je bent een toppertje, hoor", riep de baas als ze zich afmelde, "je bent geboren  voor dit vak." 

De nachten die ze moest klaar staan voor partussen en om pasbevallen vrouwen die uit het ziekenhuis  kwamen, thuis op te vangen. Terwijl ze wel vanaf 8 uur weer in een gezin werd verwacht. Het was was zwaar vond ze maar de baas was heel helder: dat hoorde er nu eenmaal bij. Dat was werken in de kraamzorg, we kunnen de mensen niet in de steek laten en  het moet van de verzekeraar. Daarbij om je diploma te halen moet je wel een aantal bevallingen zien. Dus hopperdepop, gewoon doorgaan, je kan het. 

En Marina ging door. En ze haalde een half jaar geleden haar diploma, die nu bij navraag helemaal geen diploma blijkt te zijn maar een soort certificaat waar ze wel bijna 2000 euro voor betaald heeft want ze moest het theoriedeel van de opleiding zelf betalen. Ze moet maar afwachten wat ze er mee kan doen. In het ziekenhuis waar ze op de verloskamers schreeuwen om extra personeel mag ze er wettelijk gezien alvast niet mee werken. En nu haar baas haar contract niet heeft verlengd moet ze wel op zoek naar een andere baan. 

Ze was niet flexibel genoeg en stond niet open voor overleg. Vond de baas. Daarbij vonden een aantal teamleden haar erg ongezellig tijdens het teamvergaderingen. Zei de baas. Ze zat alleen maar te klagen over de baas terwijl die hartstikke haar best deed en als een moeder en vriendin voor iedereen is. Wist de baas. Iedereen kan altijd bij mij terecht en we zijn een hecht team. We vertrouwen elkaar en hebben een positieve instelling. Maar jij, Marina,  jij verpest enorm die goede sfeer in mijn team en dat sta ik niet toe. En even leek het alsof de baas zou gaan huilen. 

Stomverbaasd had Marina haar aangekeken. En toen was ze ontploft, ze was opgestaan en had haar handen op het bureau geplaatst en zich  naar haar baas toe gebogen: "Hoezo, verpestte ik de sfeer. Ik heb enkel afspraken willen maken over de intakes. Die jij doet en die beter moeten. Zodat je bijvoorbeeld tegen de villa prinsessen niet meer verteld, dat we de labrador ook nog wel even uitlaten en zorgen dat er iedere dag een maaltijd op tafel komt en de werkster op vakantie kan als de kraamzorg komt. Het is compleet raar dat we meehelpen met borrels en high tea's in weekenden.  Het is raar is om dat soort zaken te gebruiken als reclame voor dit bureau. Het is raar dat we geen genoeg zorg  kunnen geven aan de vrouwen in de achterstandswijken terwijl die vaak meer tijd nodig hebben voor herstel. En dat vind jij ongezellig? Dat vind jij een negatieve houding? Ik noem dat professioneel, lieverd! En ik zal je zeggen jij kan het weinig flexibel noemen maar ik vind het heel gewoon dat ik de 2 weekenden dat mijn kinderen bij mij zijn, ik vrij kan zijn. Ook in de kraamzorg.  En dat ik niet in de nacht  wachten wil draaien zonder vergoeding terwijl ik ook nog in een gezin werk? Dat noem jij niet open staan voor in goed overleg de planning rond krijgen? Weet je wat jij kan doen?" Krijsend had Marina zich steeds dichter naar de baas toe gebogen. Deze was met open mond en angst in haar ogen achteruit gedeinsd.  Toen ze de angst in de ogen van haar baas zag, was Marina bij zinnen gekomen. Ze had haar tas gepakt en had zich omgedraaid en was stampend de lange marmeren gang door gelopen. Naar de voordeur, die ze met een klap dichtsloeg. 

Ze ziet dat ze haar diensttelefoon nog in haar hand heeft. Met een boog gooit ze hem in de gracht. En stapt in haar auto. Nadat ze met haar eigen telefoon de  parkeerapp heeft afgezet belt ze snikkend Gerard. Die zegt, lieverd, ik ben trots op je. Alles komt goed. HIj begint te gieren van het lachen als ze vertelt hoe ze tekeer is gegaan en dat de telefoon in de gracht ligt. Je bent een topwijf en mijn topwijf. Kom snel naar huis want we gaan het vieren dat je mooi weg bent bij dat enge bedrijf. 

Twee maanden later, heeft Marina haar website af en werkt ze als zzp-er.  Ze werkt samen met een groepje zzp-ers. In de weekenden dat haar kinderen er zijn kan ze zo altijd een fijne collega vinden die haar waarneemt.  En er is ontzettend veel werk. Ze komt er, het eerste jaar als zzp-er snel achter dat met het LIP prima zorg op maat is te geven, als ze het zelf mag regelen, zonder een baas die het bepaalt. De verloskundigen zijn blij en tekenen zonder problemen. Ieder uur kraamzorg  kan ze transparant en eenvoudig verantwoorden.  

Ze doet geen borrels meer in kraamgezinnen. Maar maakt wel kippesoep voor het meisje uit dat verre land die hier zonder haar moeder,  tantes, vriendinnen is bevallen.  En regelt ondertussen ook nog dat het kind vloerbedekking krijgt. De vrouwen in de dorpen rondom de stad, bellen haar als ze zwanger zijn. Ze heeft een goede naam. Bij haar lukt de borstvoeding altijd en ze is niet bang voor honden. 

Ik heb geen pensioen zegt ze soms in paniek tegen Gerard. Ach, lieverd, dat ben ik, zegt hij dan houdt haar stevig vast; want ik laat je nooit meer gaan. Voor de zekerheid spaart ze toch ook maar. Met een beetje mazzel heeft ze over een jaar al 1 jaarinkomen als buffer. 

 

Siska de Rijke