Een zak geld kan geen baby in bad doen 

Oktober 2019 

 Vrouwen in Nederland bevinden zich dagelijks in gevaarlijke situaties door het gebrek aan professionele zorgverleners rondom bevalling en kraambed; de eerste 10 dagen na de bevalling. Er is vooral een groot gebrek aan verpleegkundigen en verzorgenden.  Anno 2019 schreeuwt de kraamzorgsector om meer mensen en meer geld. De kraamverzorgenden heeft meer collega's nodig om haar werk te kunnen doen in de gezinnen. Nu moet ze vaak te veel mensen,  in werkweken van 7 tot 10 dagen, helpen en komt de kwaliteit van haar werk in gevaar. Met alle gevolgen vandien. 

De kraamverzorgenden hebben als burger meer geld nodig. Om ook zelf kwaliteit van leven te hebben.  Maar ze moeten 1/3 van hun werktijd onbetaald uitvoeren, krijgen geen tijd voor vakanties en mogen niet ziek zijn. Het rapport Werkdruk in de Kraamzorg, dat de NBvK in 2018 liet uitvoeren, maakt dat schrijnend duidelijk. Daarnaast is het gemiddelde jaarsalaris 15.000 euro per jaar door de lage contracten. Een kraamverzorgende verdient, afhankelijk van hoeveel jaar ze werkt, tussen de 9 en 16 euro per uur. Bruto. 

De organisaties schreeuwen ook om meer geld.  Want zij willen nieuwe mensen opleiden. Die zijn lekker goedkoop en daarbij  (nog) niet zo mondig en dan kan een organisatie zijn personeel makkelijk laten geloven dat het heel gewoon is om als kraamverzorgende privé leven en gezondheid op de 2e en 3e plaats te zetten en het belang van de organisatie om zorg te leveren op 1 te zetten. Doe je dat niet dan ben je al snel niet geschikt voor het vak of heb je "geen hart voor de mensen die op zorg zitten te wachten" volgens de baas.

Deze groep "nieuwelingen" kun je, als organisatie,  ook laten geloven dat een gezin best met 1,5 tot 3 uur zorg per dag kan na een bevalling omdat "er vast nog wel een oma of alvast een vader in de buurt is"  en "de zorg netjes verdeeld moet worden van de verzekeraar...". Vind je dit onverantwoord dan wordt je wederom als niet "geschikt voor het vak" of als negatief neergezet door de bazen in de kraamzorg. 

De noodkreten van de kraamzorgorganisaties en kraamverzorgenden worden nu opgepikt door de politiek. De PvdA gaat extra geld voor kraamzorg vragen bij de minister voor 2020. Dus wie weet komt er volgend jaar wel extra geld naar de kraamzorg. Fantastisch nieuws.

Maar een zak geld kan geen baby in bad doen of een kraamverzorgende rust en vertrouwen laten brengen in een gezin. En dat is nu net wat vrouwen die net bevallen zijn en hun gezinnen zo nodig hebben. Dus er is meer nodig. Er moeten nieuwe mensen opgeleid worden maar vooral moeten de ervaren kraamverzorgenden behouden worde Dat geld moet dus bij de kraamverzorgenden zelf komen. Ervaringen uit het verleden doen ons vrezen dat dat niet zomaar zal gebeuren. En dat het geld wordt gebruikt om organisaties in leven te houden. En niet de kraamverzorgende en de gezinnen waar ze werkt.

De afgelopen jaren is er enkel geld in de kraamzorg bij gekomen. De tarieven zijn gestegen terwijl het geboortecijfer daalde. Er is nooit, vanaf 2009 door een minister bezuinigd op kraamzorg. Ondertussen daalt het geboortecijfer. Toch lijkt er geen geld te zijn. Daarom is het in de ogen van de NBvK belangrijk dat de politiek randvoorwaarden gaat scheppen aan betere besteding van zorggeld. Geld voor zorg moet naar zorg. Opleiden alleen is niet voldoende. De huidige groep kraamverzorgenden moet behouden worden. Zeker nu in nog geen 4 jaar 1/3 van de beroepsgroep al is gestopt met werken in de kraamzorg.

Inmiddels heeft de NBvK zoveel signalen over ontduiking van CAO en andere arbeidswetgeving en zien wij een toenemend naar klimaat van intimidatie en mensen klein houden in de sector. Wij pleiten voor inschakeling van de arbeidsinspectie zodat de sector inzicht krijgt in hoe het werken in de kraamzorg er uitziet qua arbeidsvoorwaarden en of de wet gevolgd wordt. Ook kan via een grootschaling onderzoek de vraag worden beantwoord of  mensen die werken in de kraamzorg dat in veilige en gezonde omstandigheden kunnen doen.  Het onderzoek kan er tevens voor zorgendat slechte werkgevers worden gestopt, onwetende werkgevers kunnen worden opgeleid en bijgeschoold door de werkgeversorganisatie en goede werkgevers niet langer lijden onder het slechte imago dat de kraamzorg inmiddels heeft als sector waar geen droog brood in te verdienen is en waar je  als zorgverlener vooral dienstbaar moet zijn aan de organisatie ipv aan de zorgvragers. Niet mag klagen, maar moet dragen. Totdat je omvalt.